Storythai

มมาอัพแล้วขอรับ

มาอัพแบบเศร้าๆ หมองๆนิสนุงนะ

วันนี้ไปโรงบาลมา พาน้องไปตรวจขา ก็สรุปว่าเป็นแบบที่ทุกคนคิดเอาไว้

แถมยังลามไปปอดด้วย

กระป๋มเนี่ยรู้สึกตั้งนานแล้วว่ามันต้องมีอะไร เพราะหมอสั่งให้เอาน้องออกมาก่อน

แล้วกระป๋มก็ต้องนั่งอยู่กับน้อง โคตรเมื่อยอ่ะ นั่งรอจนเมื่อย+ง่วง+เบื่อ+หิวด้วยยยยย งือออออ

แล้วพอพ่อออกมาจากห้องหมอ หน้าพ่ออ่ะดูก็รู้ว่ากะลังเครียดขนาดไหน

แต่พ่อก็ยังยิ้มให้น้องนะ นับถือ

รอไปอีกนานนนนนนนนนนนนนน นานนมกาเลมากมาย แม่ก็เดินตามออกมา

หน้าแม่แย่มากมาย พอแม่ออกมาก็ลงไปกินข้าวกัน

ระหว่างที่เดิน พ่อก็เข็นรถเข็นน้องไปไกลลิบๆแล้ว กระป๋มก็เลยถามแม่ว่า ตกลงน้องเป็นอะไร

ก็เท่านั้นหล่ะ แม่ก็รอไห้ บอกว่าน้องอ่ะเป็น มะเร็ง แล้วมันก็ลามไปปอดแล้ว

แล้วไอ้หมอมันก็พูดบั่นทอนกำลังใจมากมาย บอกว่า อาจจะต้องตัดขา แล้วก็อยู่ได้อีกแค่4-5 ปี

กระป๋มก็เลยปลอบอ่ะนะว่า ในเมื่อมันเป็นแล้ว จะทำไงได้ เรามาร้องไห้กันแบบนี้น้องก็คงไม่หายหรอก จริงมะ

อืมๆๆๆ พูดได้ดีมาก เพิ่งเคยพูดเป็นสาระก็คราวนี้แหละ

555+

พอกินข้าวเสร็จก็ต้องพาน้องไปเปลี่ยนเฝือก ก่อนเปลี่ยนแวะเข้าห้องน้ำก่อน

กระป๋มก็เลยถือโอกาสถามพ่อว่าจะเอาไงต่อ พ่อก็เลยบอกว่าจะลองย้ายโรงบาล

อันนี้กระป๋มเห็นด้วยอย่างแรงงงงงงงงงงงงง เลย

เพราะโรงบาลนี้นะ ทำงานช้ามากมาย นัดตรวจแม่งอยู่นั่นอ่ะ ไม่รักษาซักที

ไม่รู้จะรอห่าอะไร พ่อเลยจะย้ายไปจุฬาฯ เพราะคิดว่าจุฬาฯคงจะทำอะไรเร็วกว่านี้

ถ้ารักษาเร็วเท่าไหร่ก็ยิ่งดีจริงมะ

พอกลับมาบ้าน ทุกคนก็ยังคงซึม หม่นหมอง กระป๋มเองก็อึดอัดอ่ะ ไม่รู้จะทำยังไง

พยายามพูดอะไรให้มันตลกๆไว้จะได้ไม่เครียด แต่วันนี้ตลกไม่ออกแฮะ เห็นหน้าพ่อ กะแม่แล้วคิดมุกไม่ออกซะงั้น

อ้อ

ใครดูละครเรื่องน้ำตา 1 ลิตรมั้ง

ละครเรื่องนี้บ้านกระป๋มติดกันทั้งบ้าน ดูแล้วยังคิดถึงบ้านตัวเอง

มันคล้ายๆยังไงไม่รู้อ่ะ ดูแล้วยิ่งเศร้า ยิ่งหดหู

แม่นี่ร้องไห้ตั้งแต่รู้เลยว่านางเอกเป็นอะไร แม่บอกว่าสงสารย้านนางเอก

แต่กระป๋มสงสารบ้านตัวเองอ่ะ

เอาล่ะไปดีก่า ยิ่งอัพนานยิ่งรู้สึกเศร้าๆไงไม่รู้

ยังไงตอนนี้ก็ขอแค่ให้มี

ยาดี หมอเก่ง ดวงของน้องเฮง แล้วก็ขอให้มีปาฏิหาริย์ เกิดกับที่บ้านกระป๋มด้วยละกันนะพระเจ้า

อาเมน